NOKTA…

NOKTA…

Hülya KÖKSAL

Gelinciklerin fotoğraflarını çektim

Rüzgarsız bir iklim resmettim onlar için

Sonsuzluğa sınırsız düşler ekerek

Kalbimi mavi gökyüzüne emanet ettim

Uçurtma nazında kanat özgürlüğündeydi güzellik

İndim yeryüzüne

Ses ağıt olmuş

Dil zehirli sözcükleriyle kıvrılıp durur

Göz boyanmış, kirli bakışlar

Soğudukça yürekler soğuyor yeryüzü

Usun toprağında gövermez aydınlık

Ve ben Kendimden çıkarak yollara

Ulaştım sana

Son nokta

Dünyayı sevgi kurtaracak

Ve sevdiğin zaman

Tüm duyu organların harekete geçecek

YANKISIZ

Gözlerine düşmüş akşamın alacası

Hüznün çemberini genişletiyor durmaksızın

Sular durulmaz duygularının denizinde

Tarihin derinliklerinden çıkıp gelen bir öfkeyi biler

Eşkiyaların yüreklerinden miras kalan

 Yanıtsız bütün soruları yankısız sesi

- Yaşam mı derindir insan mı –

Aklına bir sevda düşer yüreği kanatlanır

Sığ anlamların kaba söylemlerinde yitip gider sevinci

Huzursuz bir kuşku yerleşir gözlerine

Sevmek mi sevilmek mi gerçek kılar düşü

Kardelen direnciyle orkide narinliğiyle gidip gelir caddelerde patikalarda

Hem içindedir yaşamın hem dışındadır

Hem kendisidir hem değildir

Darağacı kurulmuştur gülüşüne…

EYLÜL HÜZÜNLÜ AKAR

Güz nakışlı sokaklarda teninin kokusunu harmanlamış hüzün kokusuyla

Tenhasında suskusunun can çekişen zaman

Benliğinin derinliklerinde tarihsiz ve tarifsiz bir yara işlemiş sesine

Usunun ve yüreğinin çatışmasında sıkışıp kalan aşk

Uzak rüyaların erişilmezi ve dokunulmazı

Yağmur yürekli Yağmur bakışlı

Aynalarda yalın bir yabancı sureti

Adressiz yalnızlıkların derin çelişkisinde kendini yiyip bitiren

Yüzünden düşmek üzere gülümsemesi…

GÜLÜŞÜN DİRİM GİBİ AÇAR DUDAKLARINDA

Soluğun duyulurken yalnızca renksiz gecenin suskunluğunda

Acılar birikir gözlerinin sarnıcında

Yalnızlığın artık canını yakmadığı bir noktadasındır

Kent kuşatmıştır usulca kımıldayan sevincini

İzi düşer zamanın alnına

Ey yüzünü hüzünlerle yıkayan dost

Ne zaman ne mekan ne bu asalak keder

Sen yüz vermedikçe işlemez tenine

Kanatamaz yaralarını bu hoyrat gerçekler sesin fırtınaya dönüştükçe

Örselenmişse de yüreğin buram buram tüten yanık türkülerden

El yazmalarından kopup gelen taş plaklardan seslenen yaşanmışlıklarla

Kıyısından açılırsın ufuklarını dantel dantel işlediğin mutluluğa

Gülüşün dirim gibi açar dudaklarında

Hülya KÖKSAL