Bazı insanlar hayatımıza sadece dost olarak değil, kardeş olarak girer. Nezir Çelik de benim için öyleydi. Onun yokluğunu kabullenmek bugün bile kolay değil.

      Yıllar boyunca neredeyse haftanın her günü, bazen günde birkaç kez iletişim kurup; memleketimizin, bölgemizin, gençlerimizin, memurlarımızın, yöneticilerimizin, esnafımızın, çiftçilerimizin, tırcılarımızın ve toplumun her kesiminin sorunlarını, talep ve beklentilerini  konuşurduk. 

       Özellikle de memleketimizden oy alan milletvekillerimizin sadece tatil yapıp, ceviz kırmamaları içinde, halkın beklentilerine daha fazla kulak vermesi gerektiğini düşünür, bu konuları en ince ayrıntısına kadar araştırır, habercilik ve yazarlık tecrübemizi kullanarak kamuoyuna aktarmaya çalışırdık.Yıllarca üzerimize düşen görevi en iyi şekilde yerine getirmek için emek verdik. Sayın milletvekillerimizle de düzenli olarak görüşür, talepleri iletir, memleketimizin yararına olacak güzel sonuçlar elde etmeye gayret ederdik. Bu çalışmalarımızda Nezir kardeşim, her zaman cesaretiyle, samimiyetiyle ve mücadeleci ruhuyla en önde yürürdü.

      Lakin Nezir’im yine her zamanki gibi tez canlı davranıp kendini öne attın. Ölüm yoluna cefa adını koyup, sevdiklerine vefalı bir insan evlatlarına tarifi mümkün olmayan bir babalık yaparak ebediyete erkenden göç ettin..

2025 yılında senin vefat haberini aldığımda, haftalarca kendime gelemedim. Hayatım boyunca beni derinden sarsan üçüncü kayıp oldun.

İlki; 1993 yılında uzun yıllar birlikte çalışma onuruna eriştiğim, ülkemizi batıya taşımak adına kalkındırmak ve modernleştirmek adına bir ilki gerçekleştiren mekan cennet 8. Cumhur reisimiz merhum Turgut Özal’dı.

      İkincisi ise; 2001 yılında vefatı hayatımın en büyük acılarından biri olan, Celali Aşireti’nin önderlerinden Maruf Ağa’nın torunu olan rahmetli babam Hacı Ali Demir’di.

       Ve üçüncüsü… Can kardeşim Nezir Çelik…

        Yakın bir tarihte kimseye haber vermeden bir bayram sabahında saat beş civarı, seni ve rahmetli babamı ziyaret ettim. Dualar ettim, sizleri rahmetle andım ve sessizce geri döndüm. Ve bir kez daha anladım ki bazı ziyaretler yalnızca kalple yapılır.

Can kardeşim Nezir Çelik’i cennete uğurladığımız gün karar verdim; bir daha hiçbir yerde yazı yazmayacaktım. Hatta aylar önce Türkiye’nin en büyük basın devlerinden  biri benden bazı araştırmalar konusunda destek talep ettiklerini bildirdiler. Yazılarımın gazetelerinde yayımlanmasını arzu ettiklerini söylediler. Ancak tekliflerini red ettim. Bunun üzerine üst düzey bir şahsiyet red nedenini merak ettiğinden, beni tanımak istediği notunu iletti. Bunun üzerine iletişime geçtim. Kendisine, “Nezir kardeşimi cennete uğurladığım günden beri kalemim yazmıyor.” dediğimde, beni anlayışla karşıladığını iletti.

         Kardeşim…

        Senin çok güzel bir sözün vardı:

“Hasut insanlar soruyorlar; neden artık yazı yazmıyorsunuz?”

Benim cevabım hep aynı oldu:

“Sen gittin ya kardeşim… Kelimeler artık içimden gelmiyor.”

Biz o emaneti, senin en kıymetlilerinden Ceval Dengi Çelik kardeşimize bıraktık. Ben de senin yanına geleceğim güne kadar o emanetin arkasında dağ gibi durmaya devam edeceğim. Bunu da hasut insanlar bilsin.Sen yokken, içimden gelmeyen hiçbir şeyi yazamam.Bir sözün daha vardı, hiç unutamadığım…

         “Sen seni anlatamazsın ben seni anlatırım, ben beni anlatamam sen beni anlatırsın..! 

Hiç aklıma gelmezdi, bir gün seni benim anlatmaya çalışacağım…

Erken ve beklenmedik vedalar, insanın yüreğinde hiç dinmeyen izler bırakıyor. Senin acın da ömrüm boyunca yüreğimde yaşamaya devam edecek.

        Mekânın cennet, makamın âli, ruhun şad olsun can kardeşim.

        Seni rahmet, özlem ve dualarla anıyorum…