SESİMİ SESİNE YASLASAM

Sesimi sesine yaslasam
Bir kırlangıç havalansa mavide
Gelip konsa ellerine
Özlemin yanık kokusu tenimde

Delici yalnızlığıma yoldaştır düşün
Irak rüzgârlar getirir sessizce kokunu
Dağ çiçeklerinin yabanıllığını taşıyan 
Sesimle dokunurum sana
Gözlerimle öperim seni
Yüreğine sürgünüm
Demlenir yavaşça sevdam özleminle

Düşlerimin hasat mevsimindeyim
Topluyorum üzüm gözlerinin ışığını
Ellerin kanat çırpan iki beyaz güvercin
Acımın panzehirisin sen 
Gülüşün sevincimin örgüsü
Ağzında bir yanardağ

Seni ben fırtınaların içinde buldum
Fırtınalarınla sevdim
Ilık rüzgârlar okşar sevincimi
Yüreğim ağzımda bekliyorum
Ansızın çıkıp gelirsin diye

Sensiz sevdanın ipiyle aşka varılmıyor

HÜLYA KÖKSAL

GÜL EZGİLERİ

Virane evlerde meyvesiz umutlar büyürdü
Alın terinin hiç kurumadığı 
Yoklukla damgalı zamanda
Mayalanırdı acı 
Baykuşların sesinde ölüm çağrışımları

Sabahtan önce uyanan çırakların
İncecik boyunları ve masum gözleri
Yürürdü caddelerde yoksul iskeletlerle
Gökyüzüne uçurtma şenliği çizecek ellerinde
Çocuk ölüleri

Bedeli ağır ödenmiş sevdaların
Düşünce asılmış
Duygu sürgün edilmiş
Karanlığın çapraz ateşinde us
Rus ruleti oynayan yalnızlığıyla
Baktığı hiçbir falda temize çıkmaz gün

Güz düştü düş üstüne
Nasır tutmuş yüreklere
Nasıl yazılır gül ezgileri

HÜLYA KÖKSAL