Zam-(an)...

İçinde bulunulan, an...
Ya da, geçip giden yaşam...

Henüz, kısa zamanlar geçirmişken âlemde...

Ergen vakitlerin, erken gelenleriyken...

Daha gençken, zamanlar ve biz...
Ermemişken aklımız...

Denizin, karnını yaran, gemi misaliyken hepimiz...

Ümitler...
Zamana bel bağlayan...
Hayata tutunuşlarken ...

El ele tutuşma, hissiyle...
Yanıp tutuşurken ...
Kız alev, oğlan ateşken...

Hep bekletirken, bizi eller...
Günü de, güne ekletirken...

Yerinde durmayan, bir zatı muhteremdi... 
Zaman...!

Bizi...
Yerçekimine yenik düşüren...
Bedeni, aşağıya doğru çeken...

Derin, alın çizgileri...
Yazgılarımız gibi...

Göz çevresi süsleri...
Kıyı bekçilerimiz...
Kaz ayakları, büyük derdimiz!!!...

Ve aklımız...
Ara sıra, oyunlar oynayan...
Zamana, yenik düşen...
Bir oyunbozan...

Gövdenin eğilmesi de...
Cabası...

Ayna karşısı, yüzleşmeleri....
Yüz yüze gelmelerimiz...

Eski yüzü, arayışımız...
Çehremizin, durmuş oturmuşluğunda...

Sualimize tercüman
Cahit Sıtkı, 
Sormadan geçemediğimiz, sorular var ...

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allah´ım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan...

Kusur bulduklarımızı...
Yıllar ilerledikçe, benimseriz...
Kısır döngüdeyken, çemberi kırar...
Tek bir darbemiz...

Bilseydik ki biz...
Zaman, âna yüklediğin anlam kadardı...
Her dem, değerli görmez miydik ki?
Böyle, hoyratça kullanır mıydık?
A iki gözüm...
Zaman dediğin, uçup gideni...