Gülten Aras Korkmaz´ın Kaleminden

Ben önce emek vermeyi, sonra sevmeyi öğrenmişim meğer fark etmeden...

İnsanlardan dürüstlük istedim çok değil biraz.

Meğer dürüstlüğün azı daha betermiş bunun beni taşımayacak bir dala tutunmak olduğunu da defalarca yaşayarak öğrendim!.

Ön yargıyı bırakın,son yargıya bakın..Kimse kimsenin içini bilemez,Unutmayın ki herkes hesabını kendi verecek...
Siz siz olun! İnsanların ayarlarıyla oynamayın...

İyi niyetlerini suistimal etmeyin...

Her şey geçer. Her şey unutulur. Kendini bir felaketin içinde kaybetmenin manâsı yoktur?

İnsan kime yanarsa, ona kanarmış...

Bir zamanlar kaf dağının ardında gizlenmiş, üstüne güneşin doğmasını bekliyen gün doğmamış hikayeler vardı. Dev´ler krallar iyi olanlar ve kötü olanlar vardı.

Kimi zaman güzel sonla biten kimi zaman da kötü sonla biterlerdi.

Biz hep güzel sonla bitmesini, kötülüklerin doğruluklar karşısında erimesini hak edenin hak ettiğini almasını hatta hayatın içinde yaşarken düzenbazların hak ettikleri cezayı çekmesini dilerdik...

Bazen iç sızısından damlayan hüzünler?

Bazen biraz derin kesince bir tırnağını canını yakan o anlatılmaz sızıyı iyi bilirsin...

Bilirsin ki o tırnak uzamadan o acı kesilmeyecek ve yine bilirsin ki;Et de tırnakdan ayrıldığında yeni tırnak baş göstermeden o acı hiç dinmeyecek?

İşte bu yüzden bilirsin ki; Sabır en iyi ilaçtır ve o acı bir gün sana mutlaka Yeniden can kesilecek...

Hatır gönül bilmeyen insan müsveddeleri yüzünden nice sancılı, nice acılı zamanlar yaşadım ben her anı zemheri olan...
Ama inanıyorum ki buda geçecek...