Takvimler bir bayramı daha gösterdi ama bizim evimizde eksik kalan yine sendin. Herkes sevdiklerine sarılırken, biz yokluğunun bıraktığı boşluğa bakıp iç geçirdik. Çünkü bazı insanlar giderken sadece kendilerini götürmez; evin neşesini, sofranın bereketini, bir köşede duran güven duygusunu da beraberinde götürür.
Aradan geçen zamana rağmen sensizliğe alışamadık. Belki de alışılacak bir şey değil bu. Her bayram sabahı kapıdan içeri girecekmişsin gibi bekliyoruz. Bir telefon çalınca sesini duyacakmışız gibi irkiliyoruz. Sonra gerçek gelip kalbimize yeniden oturuyor; sen yoksun...
İnsan bazı acıların zamanla hafifleyeceğini sanıyor. Oysa bazı özlemler zaman geçtikçe büyüyormuş. Her geçen gün seni daha çok arıyor, daha çok özlüyor ve yokluğunu daha derinden hissediyoruz. Sensizlik artık sadece bir hasret değil; hayatımızın her köşesine sinmiş sessiz bir eksiklik.
Bu bayram da senin adını dualarımıza kattık. Seni anlattık, seni andık. Gözlerimiz doldu, sesimiz titredi. Çünkü biliyoruz ki sen aramızda olmasan da kalbimizin en güzel yerinde yaşamaya devam ediyorsun.
Keşke bir kez daha elini öpebilseydik babacığım. Keşke bir kez daha "Bayramın mübarek olsun kızım" deyişini duyabilseydik.
Ama hayat bize senin yokluğunla yaşamayı öğretiyor, biz ise hâlâ bunu nasıl başaracağımızı bilmiyoruz.
Mekânın cennet olsun babacığım... Bu bayram da seni özleyerek, seni anarak ve seni severek geçti.
